پروز آزادی لیست اعضای انتخاب شده هیات مدیره را میخواند. لعبت والا نشسته و سیامک پورزاد در کنار او ایستاده است (سندیکای نویسندگان و خبرنگاران)

زمانی برنامه هایی شامل «داستان و موسیقی»برای تلویزیون تهیه کرده بود.

برخی از ترانه های وی به قرار زیر است:

شعر از لعبت والا:
مادرم
مادرم، صخره‌ی غرور
در درازنای شب
سرگونه سبز مانده بود
تازیانه‌ها بر تنش نشست
کوهستان ایستاده و صبور
قصه‌ی ثبات‌خوانده بود
چشمها، و بازوانش
آفتاب را به سینه می‌فشرد
که با بهار ‌دست‌هایش نهال عشق را
به خاک خشک غم نشانده بود
سال‌های سال در فراز و در فرود
بی‌شکیب و رهسپار همچون رود
هجوم تندباد و خروشها را
بر آستان آشیانه رانده بود
و کودکان بی‌پناه خویش را
از گزند فتنه‌ها رهانده بود.
مادرم قهرمانی بی‌شکست
گرچه در عزای ریشه‌های مهر
سرو قامتش فرو نشست
و بر غروب سرد خانه چشم بست
لیک همچنان کوهستان ایستاده و صبور
در نهاد نسل‌های من، در شکوه نور
فاتحانه ایستاده است.
****
 وصل
در باد غرق شدم
وقتی تمامی او
در من حلول کرد
و دریا
از کوه صعود
و رویش ابهام، در فضای رها
از حجم هندسی شعله شکل یافت
و باد و آفتاب و آب
در من به منتهای وصل رسیدند
و من به اوج عشق رسیدم
اندام های باکره ام
همخوابه ی طبیعت شد
و ذره های روح مذابم
رستند از حجاب سنگی دریا
از آب زاده شدم باز
همراه موج شکستم
و چشمهام
به پیغام پاک تیشه رسیدند
باید ترا شکست
و معبد را
از بازتاب سایه ی تندیس پاک کرد
باید به نبض حادثه پیوست
فریادهای من
به سکوت مدیونند
در من کسی به مرز رسیده است
در من کسی که از هزاره ی شب هاست
که خسته خاطر و تن هاست
که اصل می جوید
که وصل می جوید
اما من از قبیله ی کفارم
با چشم های زنا کار
سجاده های تهی از مهر
و دست هایم
گریخته اند از من
چگونه نمازی
تو را گزارد توانم؟