یکی از دوستان  بنامم.ع مهرآیین  شعری بسیار زیبا را در زمینه هنر موسیقی فرستاده  که در زیر می خوانید:

هنر موسیقی وبی هنران

یاد بادا آن زمان ما چه گلها داشتیم

گل نگو بلکه گلستانی زآنها داشتیم

بهر اجرای ترانه یاکه درگلهای آن

رسم وقانونی به پا می بود درسطح کلان

شاعران دروحله اول سرودی شعرآن

ساختی استاد آهنگسار آهنگی برآن

بعد آنهم نوبت تمرین آوا میرسید

تاهماهنگی کامل گردد ازآنها پدید

کارآسانی نبود تا  کَسََ شود آوازخوان

امتحانات زیادی میگرفتند بهر آن

ازصدا وحنجره  هم لحن گویش هم دگر

جمله استعداد آنها میشدی مد نظر

صوت خوش " الحان زیبا  همره شعری وزین

باهماهنگی آهنگش  بشد ازبهترین

آنزمان هم  انکر الاصوات بودی  درمیان

لیک درموسیقی ملی  نبودی جایشان

شعرها یا عارفانه  یا کلامی  بس وزین

خود جلامیداد بربینندگان وسامعین

خستگی ازتن به در میبرد هنگام شنود

عطر خوشبوئی تداعی مینمودی همچوعود

جای دستگاههای " ارکستریک" موسیقی   ما

یک عدد کی بورد ناقابل فقط مانده بجا

جای آن خوانندگان خوش صدای عصرما

مانده برخی انکر الاصواتیان وبد صدا   

گر که موسیقی  عصر ما بُدی پرشوروشاد

اینک اینها  آورندمان بدهکاری بیاد

زار وشیون همره  جیغ بنفش پرصدا

باعث بیزاری ما گشته شد زین ماجرا

درعروسی ها ببینی غالبا یک بی هنر

میکروفون دردست وسازد گوش خلق الله کر

آن صدای نا بهنجارش بباشد یک بلا

آن بلای دیگرش باشد بلندی صدا

خود بدیدم بارها کین مدعوین بی نوا

بهر ایمن ماندن از شر بلندی صدا

کرده اند دستمال درسوراج گوشان  جملگی

تا رهاند مغز واعصابش از این واماندگی

گرکه دردوران ما شعر ترانه بُد قشنگ

لیک امروزه بباشد غالبا زشت وجفنگ

هرکسی کوقهر کرده ازپدر یا مادرش

یا نزاعی  اوفتاده  بین او وهمسرش

آمده دکان بی سرقفلیش کرده بپا

تاکند خرد وخمیر اعصاب هر بیننده را

کاشکی بودی یکی اُرگان وکردی کنترل

جمله ء  خوانندگان هر مراسم را بکل

تا رهاند گوش واعصاب خلایق  ازخطر

هم  کسی ار بی هنرها خود نداند   باهنر

جای آواز قشنگ بلبلان روزگار

قارقار زاغها برده زما صبر  وقرار

یا بباید بشنویم  آوازخوش درزندگی

یاکه بگریزیم  از اصوات اینان  جملگی

(مهرآیین) صوت خوش داند صدای زندگی

صوت مشئومان بداند علت افسردگی