افشين مقدم صدايش بود اما چهره اى نداشت. در اين سال ها كه آهنگ هايش دست به دست مى گشت و به گوش نسل بعد از او مى رسيد، هيچ كس نمى دانست كه اين صداى گرم متعلق به چه چهره اى است. بعد كه «زمستون» از وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى مجوز انتشار گرفت و پوستر آن كنار پوسترهاى ديگر موسيقى روز جا خوش كرد، تصوير خواننده هم جان گرفت. افشين مقدم را ديديم كه جلو كوه هايى پر از برف ايستاده، دست به كمر زده و به دوربين خيره شده است. با ساعتى كه عقربه اش روى ۴۵/۸ دقيقه ايستاده. چقدر جوان بود در آن سال ها، جوان ماند و جوان از دنيا رفت. ۳۱ سال داشت كه تصادف رانندگى در جاده شمال جانش را گرفت و از او آلبوم «زمستون» و يك آلبوم نيمه تمام به جا گذاشت، در روزهايى كه آهنگ هايش در همه جا پخش مى شد: زمستون تن عريون باغچه چون بيابون، درختا با پاهاى برهنه زير بارون...
افشين مقدم كه رفت فرصتى پيش آمد تا آهنگ هايى كه خواند به تاراج برده شود.
ميراث او به مذاق خيلى ها خوش آمد و هر كس قطعه اى را برداشت و با صداى خود ضبط كرد و خيلى ها نفهميدند اين آهنگى كه مى شنوند متعلق به افشين مقدم است نه صداى كذايى كه آن را دوباره اجرا مى كند بدون اينكه نام صاحب اصلى اثر را يادآورى كند: تو آخرين طبيبى، كه لحظه هاى آخر به داد من رسيدى، تو نورى از خدايى كه پيغام خدا را، به گوش من رساندى، بر روح من دميدى... شايد به خاطر همان صداى كذايى هم بود كه وزارت ارشاد به اين آهنگ كه يكى از قطعات مجموعه «زمستون» بود مجوز انتشار نداد. نه آهنگ مشكلى داشت و نه شعر، اما صداى خواننده اى را تداعى مى كرد كه آن را در منطقه اى ممنوعه به نام لس  آنجلس دوباره اجرا كرده بود.
بيشتر ترانه هاى افشين مقدم «اين جا» و «آن جا» خوانده شدند و خيلى ها از اصل ماجرا بى خبر بودند و اين بى انصافى البته فقط در حق او نشد، در حق خيلى هاى ديگر هم شد كه البته زنده نبودند تا رنج ببرند: قمرالملوك وزيرى، عصمت باقرپور، مهرپويا، غلامحسين بنان و... كارى اش هم نمى شود كرد. رسم روزگار چنين است و شايد آنها با اين كار باعث شدند كه آثار قديمى فراموش نشوند و از بين نروند؛ گيرم كه با اجرايى ضعيف و صدايى بد و بى ربط. افشين مقدم آنقدر مجال نداشت كه كارهايى جز همان دو آلبوم از خود به جا بگذارد، در اوج بماند يا سقوط كند. مثل خوانندگان ديگرى كه بخت كمترى براى در اوج ماندن داشتند.
افشين مقدم در تراس رستورانى در نزديكى شميران آواز مى خواند. صداى گرمى داشت و تعلقش فقط خواندن بود نه پول. سعيد دبيرى ترانه سراى بسيارى از قطعات مجموعه «زمستون» مى گويد كه يك روز به اين رستوران رفت و با افشين مقدم آشنا شد.
افشين لوطى بود و ميز دبيرى را حساب كرد و رفاقت آنها شروع شد. سعيد دبيرى - كه بعدها با كوروش يغمايى و عليرضا افتخارى هم همكارى كرد- ترانه «زمستون» را گفت و از افشين مقدم كه در آن روزها در بلك  كتز هم نقش كوچكى داشت خواست تا آن را به همراه چند ترانه ديگر اجرا كند.
ترانه ها را در استوديو بل ضبط كردند و در سال ۱۳۵۴ آلبوم «زمستون» منتشر شد، خيلى هم سر و صدا كرد و اسم افشين مقدم را سر زبان ها انداخت و همين باعث شد كه او بلافاصله ضبط آلبوم دوم را با ساخته هايى از جهانبخش پازوكى شروع كند، درحالى كه چند روز بيشتر با مرگ فاصله نداشت. سعيد دبيرى مى گويد: «قبل از سفر شمال شب آخرى كه افشين در تهران بود، به استوديو بل آمد و به چشم آذر اصرار كرد كه آهنگى را كه نصفه كاره مانده بود ضبط كند. به او گفتيم كه وقتى برگشت مى تواند سر فرصت به استوديو بيايد اما او كه انگار از مرگش خبر داشت قبول نكرد. حتى آن شب از چند تا از دوستان و خانواده اش هم خداحافظى كرد و ديگر هيچ وقت صداى او را نشنيديم.»
البته اگر افشين مقدم زنده بود، معلوم نبود كه به كدام دسته از خوانندگان ملحق مى شد و هنرش چه سرنوشتى پيدا مى كرد.
  «زمستون» هيچ وقت تجديد چاپ نشد تا سال پيش كه شركت ايران گام با ترديد آن را براى گرفتن مجوز به وزارت ارشاد فرستاد و توانست اجازه انتشار و پخش آن را بگيرد. با سه چهار قطعه اى كه از آلبوم حذف شده بود اين مجموعه به بازار آمد و خيلى هم خريدار داشت. شايد همان روزهاى اول كسانى هم كه نام او را شنيده بودند و صدايش را مى شناختند، نفهميدند مردى كه پشت به كوه ها ايستاده افشين مقدم است كه كارهايش را قبلاً گوش كرده بودند: جاى تو خالى، جاى تو مونده هنوز رو نقش قالى، امشب نمى  دونه دلم، تو در چه حالى... اما اين آلبوم مثل روزهاى اولش تر و تازه بود و البته تقريباً شبيه هيچ كدام از آلبوم هاى پاپى كه اين روزها مى شنويم نبود. پشت هر صدايى كه مى شنيديم كسى بود كه ساز مى زد. نه كامپيوترى براى صداسازى بود، نه كيبوردى. آهنگ با سازهايى مثل ويولن، ويولن آلتو، ترومپت، ساكسيفون، پيانو، گيتار، فلوت، جاز [درامز] و قانون اجرا شده بود كه همگى در استوديو حاضر بودند و حتى هيچ صدايى بعداً ميكس نشده بود. امكانات ضبط دهه ۵۰ مثل امروز نبود و آهنگ ها با حضور كامل نوازندگان، آهنگساز و خواننده ضبط مى شدند. «زمستون» فعلى شامل ۱۱ ترانه است كه با مشهورترين كار افشين مقدم يعنى همان «زمستون» كه سعيد دبيرى شعرش را سروده شروع مى شود. سعيد دبيرى مى گويد كه اين كارها را اول مردم شنيدند و بعد به صورت نوار منتشر شد، زمانى كه ديگر صفحه از ارزش افتاده بود. البته تمام ترانه هاى اين آلبوم متعلق به او نيست.
مسافر، به من نخند، آسمون، جاودانه، سينه ريز ستاره، گذشته، اى خدا، فانوس ماه، پاك باخته و گل افشين كه ترانه اى است به ياد خواننده قطعات ديگر اين آلبوم هستند كه افشين مقدم هيچ  وقت مجال اجراى زنده آنها را پيدا نكرد. اما خوانندگان ديگر اين مجال را داشتند كه ترانه هاى او را به  نام خود ثبت كنند. مثل ترانه مسافر كه هر موقع آن را با صداى افشين مقدم مى شنويم بى اختيار صداى خواننده دوم آن هم در گوشمان مى پيچد: روزى كه مى خواستم از شهرمون برم، پيش هزاران چشم تو گريه مى كردى، مى گفتنى با حسرت ديگه برنمى گردى، گفتم كه عمر اين سفر كوتاه كوتاهه، گفتى كه ياد من هميشه با تو همراهه، گفتم مبادا جاى من را ديگرى گيرد، گفتى كه منتظر نشستن آخرين راهه... صداى سازهايى را مى شنويم كه امروز ديگر در كمتر اثر پاپ ايرانى مى شنويم: ترومپت، پيانو، ساكسيفون و...
دوستداران افشين مقدم او هيچ وقت فكر نمى  كردند كه صداى او بعد از سه دهه دوباره زنده شود و حتى بتوانند آن را از راديو پيام هم بشنوند.