.::جلـــال همتی درگذشت::.

(اولین ترانه ای که در دهه 1340 جلال همتی با آن معروف شد )

کپی شده از:bbc

نگاه بامدادیم به تلویزیون های فارسی زبانی که از جنوب کالیفرنیا روی ماهواره به سمت ایران پخش می شوند، با خبری ناگوار مواجهم کردند: جلال همتی بر اثر بیماری مزمن آلزایمر در گذشت. پخش ترانه ی کوچه بازاری مهوش پریوش چه بد کرد غلط کرد شوهر کرد با صدای جلال همتی، اینبار نه پیام آور شادی که مارش عزا بود. جلال همتی از میان ما رفت. همتی که بود؟ به قول مادر بزرگ لاله زار ناطق، چه می خواند؟ هر آنچه که وقتی لاله زار و فرهنگش از میان رفتند، مرد. یاد مهوش، پریوش، صدای آفت، باباکرم جاودانه حسین همدانیان، نیلوفر مردن پوران نواهای فولکلوری که برای همسن و سالان من بیگانه بودند و صدای جلال همتی، مجرای شناسش شد!

آری جلال همتی دریچه ی مدرنی بود برای پیوند من با گذشته ای که اثری از آن به جای نمانده ... جلال همتی کار خود را پیش از انقلاب اسلامی، در رادیو ایران آغاز کرد. او با خواندن ترانه ی راک کردی مشهور شد اما شهرتش با انقلاب اسلامی به دست فراموشی سپرده شد تا زمانی که 12 سال بعد نخستین آلبومش پارتی به پرفروش ترین محصول سال یکی از کمپانی های صفحه پرکنی ایرانی در لوس آنجلس بدل شد. پارتی الگوی همان سبکی است که جلال تا آخرین روزهای کاریش در خارج از کشور، آن را دنبال کرد.

اعتراف: در روزگاری که ریتم بمباران جنگ با عراق، یگانه نوای آشنای من بود، برای اولین بار دوستت دارم را از جلال همتی شنیدم که سرخوش می خواند: بابا کرم، دوستت دارم ... بعدها از مادر شنیدم باباکرم در فرهنگ ایرانی انقدر مهم است که می تواند سرود ملی ما باشد .

جلال همتی در هر میهمانی و شادمانی همراهم بود. هر بار که دلم برای نوروز و چهارشنبه سوری و رقص های یواشکی در میانه ی خیابان تنگ می شود، صدای جلال همتی به دلداریم می آمد. اگر، ولو برای چند دقیقه، صدای همتی در میهمانی نبود، آن میهمانی، رنگی نداشت ... آری جلال همتی بی سر و صدا، بی ادعا به پیام آور شادی ایرانیان بدل شده بود ...

اکثریت جلال را می پسندیند و اما ... گوشه و کنایه های آن اقلیت عذابش می داد. به زیر ابروی برداشته شده اش گیر می دادند. به اینکه به جای آن عروسک های مکزیکی و فلیپینی، خودش با رنگ ایرانی، ایرانی می رقصید خرده می گرفتند ...

دو سال پیش، آن پرده ی سیاه فراموشی، جلال همتی را زمین گیر کرد ... در بیمارستانی در دالاس ... نزد خواهرش ... از او خبر نگرفتیم ... خیال می کردیم چون آوای خوشش در میهمانی های ما سبب شادمانی است، لابد ناگزیر خود نیز ناخوش نیست ... اما بود ... تا بامداد 4 روز پیش که دیگر نیست ...

اکنون یک سوال باقیست : آیا راضی می شویم همچنان با صدای جلال همتی شاد باشیم؟ پاسخ اکنونم اینست: نه! از این پس با جلال به یاد خاطرات خواهیم بود ...